Diny is vrijwilligster bij De Zonnebloem

‘Iets voor een ander doen, is voor mij heel normaal!’

Dat Diny van den Hout – Witlox (65) vrijwilligster is bij De Zonnebloem, is eigenlijk heel logisch. Het zorgen zit haar in het bloed. “Ik kan gewoon niet anders”, vertelt ze.

Zo’n dertig jaar geleden begon Diny met vrijwilligerswerk. Want als je iets voor een ander kunt betekenen, moet je dat gewoon doen, is haar motto. Eind 2016 startte ze als vrijwilligster bij De Zonnebloem. “Veel mensen denken dat De Zonnebloem alleen maar uitjes organiseert, maar dat is niet zo. Vrijwilligers bij De Zonnebloem doen véél meer dan dat!”

Naast het begeleiden van uitjes, zet een aantal vrijwilligers zich ook in om extra geld in te zamelen. Met dat geld kunnen weer uitjes en andere leuke dingen worden georganiseerd voor de gasten. Zo deed Diny actief mee aan de lotenverkoop, de Oranje Fonds Collecte en deelde ze laatst flyers uit voor een actie met de Rabobank. En op 9 september stond De Zonnebloem met een kraam op de Hovel tijdens de Zomermarkt om spullen te verkopen.

Bovendien ben je als vrijwilliger gekoppeld aan een of meer gasten van De Zonnebloem. Je bezoekt hen regelmatig, biedt een luisterend oor en houdt contact met ze. En dan heb je nog de Paasviering, de Kerstviering en een aantal vergaderingen door het jaar heen.
Toch hoor je Diny niet klagen, integendeel! “Het geeft mij voldoening. Ik ben blij als ik iemand kan helpen. Maar als je een dag hebt gewerkt, ben je ’s avonds wel bekaf hoor. Als vrijwilliger ben je de hele dag in touw voor de gasten. Rolstoelen duwen, mensen helpen, koffie inschenken, spullen klaarzetten en naderhand weer opruimen. Ik noem het een gezonde moeheid, want je hebt wel de gasten een leuke dag bezorgd.”

Het zorgen is Diny met de paplepel ingegoten. Ze komt uit een gezin van 8 kinderen en hielp van jongs af aan mee in huis. Ze ging naar de huishoudschool, maar werd op haar 14de van school gehaald. Haar moeder had haar been ernstig verbrand en daardoor moest Diny het huishouden doen. Op die leeftijd was ze daar natuurlijk niet erg blij mee, maar ze deed het wel.

Toen Diny de liefde van haar leven ontmoette, Chris van den Hout, begon er een nieuwe fase in haar leven. Ze trouwden en gingen aan de Van Haestrechtstraat wonen. Op de benedenverdieping woonden opa en oma, Diny en Chris woonden op de bovenverdieping. In het huis ernaast woonden de ouders van Chris, Diny’s schoonouders.

“Een maand na ons huwelijk overleed oma plotseling. Dus wij moesten er voor opa zijn. En dat deden we met liefde en plezier. Onze kinderen werden geboren, maar ik bleef ook voor opa zorgen. Ondertussen werd Chris’ moeder dement en ook voor haar en mijn schoonvader stonden we altijd klaar. We deden het huishouden, de boodschappen en zorgden voor de nodige gezelligheid. Ik vind dat eigenlijk niet zo bijzonder, dat doe je gewoon voor elkaar.”

Dat zorgzame en anderen willen helpen is een rode draad in het leven van Diny. Als vrijwilligster bij de pastorie maakte ze een pan soep of stamppot voor twee oudere dames die ze daar regelmatig zag. Gewoon omdat ze het gevoel had dat deze dames daar behoefte aan hadden. En de dank is groot.

Koken is iets dat Diny graag doet. Er worden liters soep gekookt in de keuken aan de Van Haestrechtstraat, waar Diny en Chris nog steeds wonen. Er gaan bakken soep de diepvries in, maar er wordt ook aan die lieve mevrouw in de straat gedacht, die onlangs weduwe is geworden. “Voor mij is het een kleine moeite. Ik ben dit gewoon gewend. Mijn moeder deed dit ook voor iedereen. Zij maakte dan kilo’s rodekool.”

De groenten en het fruit komen uit de eigen moestuin. Omdat de gezondheid van Chris de laatste tijd achteruit is gegaan, hebben ze het stuk grond moeten verkleinen. Maar met 200 m2 is het nog steeds een flinke tuin met veel groenten en fruit. Van het fruit heeft Diny onlangs meer dan 100 potten jam gemaakt én verkocht. Mede dankzij twee andere tuinders die haar een berg aardbeien hebben gedoneerd. Het gaf een enorme kick om zo veel potten jam te verkopen. De volledige opbrengst gaat naar Gelden vûr Helden. Dit jaar zetten zij zich in voor De Zonnebloem. En zo is de cirkel helemaal rond.

Ondanks dat het voor Diny lichamelijk steeds zwaarder wordt en ze steeds meer zorgdraagt voor haar man Chris, blijft ze haar vrijwilligerswerk bij De Zonnebloem vol passie doen. “Ik stop pas als ik erbij neerval!”